25 juni 2026
Wat een dag. Wat een prestatie. Wat een onvergetelijke editie van de HandbikeBattle!
Op donderdag 25 juni leefde het Oostenrijkse Kaunertal toe naar hét hoogtepunt van de week: de HandbikeBattle. De lucht was gevuld met een flinke dosis energie, gezonde spanning en onverzettelijke strijdlust. Maar liefst 125 deelnemers met een lichamelijke beperking gingen de ultieme uitdaging aan: ruim 20 kilometer en 867 hoogtemeters, volledig op armkracht, adrenaline en karakter. Niet alleen tegen elkaar, maar vooral tegen de berg en zichzelf. Met hun persoonlijke buddy aan hun zijde, aangemoedigd door honderden supporters en gedragen door een ongekende saamhorigheid, bereikten zij geheel op eigen tempo de top.
Een week die niemand meer vergeet
De HandbikeBattle is veel meer dan een sportevenement. Het is het slotstuk van maandenlange voorbereiding, training en persoonlijke groei. Een week vol moed, kwetsbaarheid, veerkracht en verbondenheid. Van ontroerende verhalen en onverwachte overwinningen tot pure euforie bij de finish: deelnemers bewezen opnieuw dat er vaak veel meer mogelijk is dan vooraf gedacht.
The Battle
Vanuit 14 revalidatiecentra uit heel Nederland verschenen 13 teams met 70 (ex-)revalidanten aan de start, samen met 56 individuele deelnemers. Rond 09.15 uur gaf de burgemeester van het Kaunertal het officiële startschot. Familie, vrienden, inwoners van het dal en schoolkinderen zwaaiden de bikers enthousiast uit voor hun indrukwekkende tocht naar boven.
Onder tropische temperaturen was het afzien, pijn lijden en doorbijten. Maar langs de volledige route stonden vrijwilligers, sponsoren en supporters klaar met luid applaus, water en verkoeling, zonnebrand en aanmoedigingen. De Kaunertaler Gletscherstraße veranderde in één lange erehaag van enthousiasme.
Topsporters als extra motivatie
Wanneer de klim zwaar werd en de vermoeidheid toesloeg, stonden de Nederlandse paratoppers klaar om nét dat beetje extra motivatie te geven. Jetze Plat, Mitch Valize, Chantal Haenen en Johan Reekers fietsten de hele dag op en neer over het parcours om deelnemers persoonlijk te ondersteunen. Hun aanwezigheid zorgde voor een enorme mentale boost en maakte de dag voor veel deelnemers nóg specialer.
Het absolute hoogtepunt? De finish bij de Ochsenalm, waar deelnemers werden onthaald met gejuich, tranen, knuffels en een ongekende trots. Een moment dat nog lang zal nazinderen. Wat een ontlading en euforie.
De grootste overwinning
Natuurlijk werden er prijzen uitgereikt aan de snelste deelnemers en de sterkste teams. Maar de grootste overwinning was voor iedereen die de moed had om aan de start te verschijnen en zijn of haar eigen grenzen te verleggen. Voor velen betekende dat het bereiken van de finish en een persoonlijk doel. En voor een enkeling betekende het juist de moeilijke keuze om onderweg te stoppen, omdat het lichaam niet verder kon. Ook dat vraagt enorme moed. Accepteren dat je moet loslaten waar je zo hard voor hebt gewerkt, is geen opgave, maar een krachtige overwinning op jezelf. De HandbikeBattle draait immers niet om winnen van anderen, maar om luisteren naar je lichaam, je grenzen verleggen én ze soms ook durven respecteren.
Enkele prijswinnaars
Een bijzonder moment was de uitreiking van de titel Rookie of the Year aan Johnny Boers. Na een ernstig crossmotorongeval, een dwarslaesie, meerdere fysieke tegenslagen én het verlies van zijn vader bleef hij onvermoeibaar werken aan zijn doel. Met zelfontwikkelde technische aanpassingen aan zijn handbike, een enorme dosis doorzettingsvermogen en zijn voortdurende steun aan anderen groeide hij uit tot een inspiratiebron voor iedereen.
Samen naar de top
De HandbikeBattle laat ieder jaar opnieuw zien wat mogelijk wordt wanneer mensen in zichzelf gaan geloven, elkaar ondersteunen en niet opgeven. Het draait niet om winnen, maar om grenzen verleggen, vertrouwen terugvinden en ontdekken hoeveel kracht er in jezelf zit. En uiteindelijk…. zijn het allemaal winnaars.
De twaalfde editie was er één vol kippenvelmomenten, tranen van geluk, onvergetelijke ontmoetingen en persoonlijke overwinningen.
‘Toen ik mijn grenzen leerde kennen, heb ik ze meteen een stukje verlegd‘. OMDenken.
